W Polsce obowiązuje Prawo probiercze (ustawa z dnia 1 kwietnia 2011 r.), co oznacza, że wyroby przeznaczone do handlu podlegają obowiązkowi badania i cechowania przez specjalne organy probiercze.

Które produkty nie muszą posiadać znaku probierczego? 

Cechowania nie wymagają wyroby ze złota i platyny, jeśli ważą mniej niż 1 gram, ani wyroby ze srebra o masie poniżej 5 gramów. Zwolnione z tego obowiązku są także wszystkie wyroby z palladu – niezależnie od ich wagi.

Na znaku probierczym znajdują się trzy podstawowe informacje:

1. Rodzaj metalu szlachetnego – symbol wskazuje, z jakiego metalu wykonano wyrób:

• rycerz – złoto,

• kobieta – srebro,

• głowa konia – platyna,

• głowa psa – pallad.

2. Próba metalu – określa zawartość czystego metalu w 1000 częściach stopu (system tysięczny stosowany w Europie).
Przykładowo 750 oznacza 75% czystego złota.
Odpowiedniki dla złota:

• 1000 – 24 karaty,

• 916 – 22 karaty,

• 750 – 18 karatów,

• 585 – 14 karatów,

• 500 – 12 karatów,

• 417 – 10 karatów,

• 375 – 9 karatów,

• 333 – 8 karatów.
  
  

3. Oznaczenie urzędu probierczego – litera informuje, w którym mieście wyrób został ocechowany, np.:
B – Bydgoszcz, G – Gdańsk, H – Chorzów, K – Kraków, Ł – Łódź, P – Poznań, W – Warszawa, V – Wrocław, Z – Częstochowa.

.